We maken het allemaal mee in ons leven; het moment waarop we afscheid moeten nemen van iemand waar we heel veel van houden. Ik denk dat ik wel mag stellen dat we dat zelfs meerdere malen meemaken. Soms totaal onverwacht, soms weet je al een tijdje dat het moment eraan zit te komen. Soms mis je jouw geliefde zelfs al voor zijn overlijden. Zo sprak ik een tijdje geleden met een man die met tranen in zijn ogen vertelde hoezeer hij zijn moeder miste. Ze leefde nog wel, maar door haar dementie herkende ze hem niet meer en kon ze niet meer de moeder voor hem zijn die ze vroeger was. In zo’n situatie ben je al bezig met afscheid nemen en rouwen terwijl de ander nog leeft, en dat kan hartverscheurend zijn. 

En dan, na het afscheid

…gaat het leven verder zonder die ene persoon. Het eerste jaar komen alle eerste keren zonder hem (of haar natuurlijk…). Je wordt keer op keer geconfronteerd met het gemis. Er zijn dagen dat het prima gaat. Je gaat naar je werk, doet boodschappen, zorgt voor je gezin, spreekt af met vrienden, je leeft verder. In het begin ben je je voortdurend bewust van het feit dat die ene er niet meer bij is. Naarmate de tijd verstrijkt vind je een manier om ermee om te gaan, wordt het gevoel van missen anders, zachter misschien? Naast de pijn van het rouwen zijn er ook de mooie herinneringen en komt er ook weer een glimlach op je gezicht.

En dan, op de meest onverwachte momenten, hoor je dat ene liedje op de radio, zie je iemand voorbij lopen die sprekend op hem lijkt, ruik je zijn geurtje of overvalt je zomaar ineens dat intense gevoel van gemis en stromen de tranen over je wangen.

 

Het overviel mij afgelopen weekend.

Ik had een drukke week achter de rug, voelde me wat onzeker over hoe ik bepaalde zaken aan zou pakken en voelde me kwetsbaar en klein. Ik had behoefte aan stilte, aan alleen zijn, even geen drukte aan mijn hoofd. Ik vind het op zo’n moment fijn om naar het kerkhof te gaan, naar mijn peetoom. Ik pakte de auto, reed ernaartoe en daar aan zijn graf voelde ik opeens hoezeer ik hem miste. Wat had ik graag zijn advies gevraagd en met hem willen praten. Ik had hem willen vragen hoe hij het zou aanpakken, of gewoon samen zitten, een knuffel geven, hem vertellen hoeveel ik van hem hou. Ik besloot bij zijn graf te gaan zitten en mijn tranen de vrije loop te laten. En terwijl ik daar zat vertelde ik hem hardop over mijn gevoelens, mijn twijfels, en sprak ik hardop uit hoezeer ik hem mis en nog steeds van hem hou. Er kwamen mensen voorbij die wel een beetje vreemd opkeken, maar het maakte mij niets uit. Ik bleef praten totdat alles gezegd was en er geen woorden meer in me opkwamen. Zo zat ik daar misschien wel 20 minuten. Toen ik klaar was begon het te regenen; tijd om op te stappen. Ik voelde me enorm opgelucht toen ik terug naar mijn auto liep. Het was alsof hij de hele tijd bij me had gezeten en naar me had geluisterd, me had getroost en echt bij me was. Er kwamen woorden en gedachten in me op over wat ik nu kon doen om weer verder te komen. Daar ben ik mee aan de slag gegaan en ik merk dat het mij helpt. Het geeft me focus en op een bepaalde manier rust en vertrouwen.

 

Laatst nog vroeg iemand mij: ‘Claudia, geloof jij dat er na de dood nog iets is?’ Mijn antwoord: ‘Nee, dat geloof ik niet. Ik weet het zeker.’

Voor mij houdt het leven niet op na de (fysieke) dood. Ik kan op energetisch niveau contact maken met de mensen waar ik van hou en die hun leven op aarde al hebben afgerond. Dat neemt niet weg dat ik hun fysieke aanwezigheid soms echt kan missen. Gewoon even binnenlopen, even samen kletsen, een kus en een knuffel. Die kleine dingen die zo gewoon zijn dat we er niet bij stilstaan, totdat het niet meer kan.

Vanuit mijn persoonlijke ervaring, en wat ik ook elke keer zie bij mijn cliënten, helpt het dan enorm om de emotie die in je opkomt volledig de ruimte te geven. Dat kan verdriet zijn, maar net zo goed woede omdat je je in de steek gelaten voelt, angst omdat je niet weet hoe je nu verder moet, zelfs wanhoop en radeloosheid kunnen zich aandienen. Ik weet hoe intens deze emoties kunnen zijn en dat je ze het liefst zo snel mogelijk wegstopt of in ieder geval onder controle wilt krijgen. Vaak betekent dit echter dat ze inderdaad wegdrukt en dat kan vroeg of laat tegen je gaan werken.

  

Wat dan wel?

Voel je de emotie opkomen? Ik wil je uitnodigen om het dan bewust te ervaren en ruimte te geven. Waar in je lijf voel je de emotie het sterkst? Breng daar als je aandacht naartoe en stel je voor dat je de emotie alle ruimte geeft die ze nodig heeft. Zie voor je hoe je cellen aan alle kanten open gaan, alsof alle ramen en deuren open klappen en de energie als een wind vrij door je lijf kan stromen. Komen er woorden in je op die je altijd nog wilde zeggen, maar geen kans voor hebt gehad? Spreek ze dan hardop uit, alsof jouw geliefde gewoon bij je is en je kan horen. Blijf je uiten totdat werkelijk alles gezegd is en je merkt dat het stil wordt van binnen. En dan, als alles gevoeld en gezegd is, zul je merken dat de emotie vanzelf weer zachter wordt en verdwijnt. 

Want als een emotie de ruimte krijgt en er helemaal mag zijn, zal die nooit vast blijven zitten, maar juist als energie in beweging door je heen stromen en uiteindelijk verzachten en zelfs verdwijnen. Probeer het maar!

 

Hoe is dit voor jou?

Wie mis jij zo ontzettend dat het soms misschien zelfs fysiek pijn doet? Laat de emotie er maar zijn en blijf erbij totdat je merkt dat hij na een minuutje, misschien hooguit 2 minuten, verandert. En wat is er dan? Je zult misschien ervaren dat de emotie heel sterk kan zijn, door je heen zal gaan en vervolgens weer verdwijnt.

Als je zo om kunt gaan met je gevoelens van gemis zul je gaan merken dat je er misschien iets gemakkelijker mee om kunt gaan. Juist omdat je zachter wordt voor jezelf. En dat betekent niet dat je die ander dan helemaal niet meer mist en dat het nooit meer pijn zal doen of moeilijk zal zijn. Het betekent enkel dat je stopt met vechten tegen je emoties, tegen jezelf en ruimte geeft aan wat er is.

 

Loop je vast en heb je extra hulp nodig? Dan ben ik er voor je! Bel, mail of vul het contactformulier in. Dan neem ik zo snel mogelijk contact met je op!

 

Liefs, Claudia