De hele week al borrelde het van binnen. Ze wist gewoon dat er ‘iets’ aan zat te komen in het weekend dat komen ging. Ze was al vaker naar een Journey weekend geweest en wist inmiddels dat in aanloop naar een weekend ‘mouwen opstropen en de blik naar binnen keren, je openen voor je eigen blokkades en al je eigen shit onder ogen komen’, de dagen daaraan voorafgaand vaak gevuld waren met incidenten die haar volledig klaarstoomden om er vol in te duiken. Emoties als woede, angst, verdriet en blinde paniek kwamen in die dagen vaak voorbij. Dat dit nu weer was gebeurd, daar was ze inmiddels al niet meer zo door van slag; het hoort erbij. Toch was er nu iets anders. Voorheen wist ze meestal wel wat het thema zou gaan worden, waar ze mee aan de slag zou gaan. En dat was nu helemaal niet het geval. Dat er iets borrelde en stond te popelen om zich te laten voelen en ervaren, dat stond vast. Maar wat dat ging zijn, dat wist ze niet. Dat zorgde voor gemengde gevoelens en wisselende stemmetjes in haar hoofd. Het ene stemmetje dat zei; ‘JAAAAA, ga ervoor! Je weet hoe dit werkt, duik erin en de rest zal zich vanzelf ontvouwen. Je wordt er alleen maar beter van en de uitkomst zal ongetwijfeld mooier en beter zijn dan jij je nu kun bedenken.’ En er was ook dat andere stemmetje; ‘Waar begin je nu weer aan? Wees blij met wat je hebt! Wie zegt dat jou dit nu gaat lukken? Dit wat nu gaat komen is waarschijnlijk veel te groot en veel te heftig voor jou. Doe nou maar gewoon en verwacht er niet teveel van. Dan kan het ook niet tegenvallen. En trouwens, al dat dramatische gedoe, stel je vooral niet teveel aan zeg.’ Hoewel dat laatste stemmetje heel krachtig was, koos ze er bewust voor om toch naar het eerste stemmetje te luisteren en daar haar aandacht op te richten. Vanaf de eerste minuut van het weekend was er geen houden meer aan. Het verstand deed zijn uiterste best om de boel bij elkaar te houden en te begrijpen wat er allemaal gebeurde, maar het lukte van geen kant. Er was echt maar 1 optie; vertrouwen op de lichaamswijsheid en datgene toelaten wat zich nu aandiende. Ze besloot haar lijf te ontspannen en wat er toen gebeurde was bizar; een tsunami van verdriet, schaamte en diepe spijt golfde door haar heen. Haar hele lijf schokte en schudde, tranen stroomden over haar wangen, de energie die naar buiten kwam deed letterlijk fysiek pijn! De woorden die in haar opkwamen waren: ‘het spijt me zo, het spijt me zo ontzettend.’ Toen haar gevraagd werd naar wie deze woorden werden uitgesproken, zag ze alleen maar jongere versies van zichzelf voor zich verschijnen. Ze zei tegen hen: ‘Het spijt me zo ontzettend voor alle keren dat ik dacht dat ik het niet waard was, voor alle keren dat ik mezelf klein heb gehouden. Ik heb spijt van alle keren dat ik heb geloofd dat ik minder waard was, dat ik mezelf pijn heb gedaan door me aan te passen op momenten dat dit eigenlijk niet goed voelde. Het spijt me voor al die keren dat ik me door anderen pijn heb laten doen niet voor mezelf ben opgekomen.’ Ze bleef maar doorpraten en haar gevoelens van spijt naar zichzelf de ruimte geven. En hoe meer ze zich bleef uiten, hoe meer de energie begon te veranderen. Wat eerst nog zwaar en ondraaglijk voelde, werd steeds lichter en vrijer. Er kwam een nieuwe energie vrij die bestond uit licht, liefde, vrijheid en vooral vergeving. Vergeving voor zichzelf, omdat ze al die keren had gehandeld vanuit de beste intenties en vanuit het bewustzijn waar ze toen beschikking over had. Ze werd zich bewust van het feit dat het eigenlijk nooit anderen waren geweest die haar klein hadden gehouden. Ze had zichzelf gevangen gehouden, doordat ze was gaan geloven dat al haar beperkende overtuigingen de waarheid waren. Nu ze haar emoties de ruimte had gegeven bleek er iets heel nieuws beschikbaar, waar ze zich eerder nooit bewust van was geweest. 

Het weekend ging door en na het proces van spijt betuigen én zichzelf vergeven voor de vergissing die ze had gemaakt, kwam er een energie naar boven die alles op z’n kop zette. Ze ervoer passie, plezier en een diep innerlijk weten dat het tijd was om een aantal zaken over een andere boeg te gaan gooien. Ze kreeg inzicht in bepaalde patronen die door haar hele leven liepen en hoe ze zich hier steeds aan had aangepast, vooral om andere tegemoet te komen. Nu werd het eindelijk tijd om de stappen te gaan zetten waardoor ze zelf zou kunnen gaan groeien en bloeien. De tijd was er rijp voor en zij ook! 

Na het weekend heeft ze haar baan opgezegd en zich vol vertrouwen opengesteld voor wat het leven nu voor haar in petto heeft. Ervaart ze angst? Absoluut! Het verschil is nu echter dat ze angst er mag zijn, het is logisch dat er angst is, ze weet tenslotte nog steeds niet wat er nu voor in de plaats zal komen. Het ego draait overuren om haar terug in de comfortzone te krijgen, maar ze voelt een innerlijke passie en drive die haar de weg wijst. Terug naar de oude situatie is geen optie meer, daar houdt ze zichzelf klein. Ze kiest er bewust voor om in het licht te gaan staan en te groeien, te werken vol passie en plezier. Ja, daar horen ook zaken bij die nu eenmaal moeten en waar ze niet zo goed in is, maar ze leert elke dag bij en heeft vertrouwen in de toekomst. Dat het werkt is nu al zichtbaar; de afspraken in haar praktijk stromen binnen en ze geeft grappig genoeg vooral Journey processen. Ze zorgt er daarnaast ook voor dat ze zelf in de energiestroom blijft en zichzelf blijft vrijmaken van stille saboteurs, beperkende overtuigingen en belastende energie van niet geuite emoties. Voorlopig heeft ze de hulp ingeschakeld van collega’s om in ieder geval elke week een Journey proces te doen. Ze geniet en heeft er in ieder geval absoluut geen spijt van dat ze alle oude spijtgevoelens de ruimte heeft gegeven. Het heeft de weg vrij gemaakt voor een nieuwe toekomst, wat die dan ook gaat zijn.

Nu vraag je je misschien af wie zij is? Dat kan ik je vertellen. Deze blog gaat over mij. Want één ding staat voor mij als een paal boven water; als ik van mijn cliënten vraag om zich te openen en hun diepste angsten onder ogen te komen, dan zal ik dit zelf ook moeten blijven doen. Ik weet wat ik van mijn cliënten vraag, ik weet hoe het voelt om compleet radeloos te zijn en voor je gevoel niets meer te hebben om aan vast te houden. Het vraagt moed om dan toch los te laten en de vrije val te verwelkomen. Maar ik heb nog geen enkele cliënt in mijn praktijk gehad die daar achteraf spijt van had. Integendeel zelfs! Ze zijn hartstikke blij dat ze de sprong hebben gewaagd en hun (vaak eerste) stappen op het pad naar zichzelf hebben gezet. En hoe zou je daar nu ooit spijt van kunnen hebben? Misschien hooguit spijt dat je het niet veel eerder hebt gedaan… maar dat mag je jezelf dan meteen vergeven 🙂 !