Iedereen is wel eens ziek. Het hoort erbij. Je blijft een paar dagen op bed of op de bank, slaapt wat meer, maakt misschien van de nood een deugd door lekker naar je favoriete serie te kijken, de ene boek te lezen waar je maar steeds niet aan toe kwam, of je ‘slaapt jezelf gezond’, zoals mijn moeder dat altijd zegt. Ik weet niet hoe het met jullie is als je ziek bent, maar ik heb dan het liefste niemand om me heen. Ik wil rust, stilte en geen drukte om me heen. Ik vind het wel fijn als iemand me zo nu en dan wat te eten of drinken brengt, maar verder wil ik gewoon niks. Douchen en andere noodzakelijke activiteiten doe ik als het mij uitkomt en als ik me echt ellendig voel sla ik het ook wel eens over. Wat maakt het tenslotte uit! Na een paar dagen ben je er wel weer (zo goed als) bovenop. Je voelt je weer wat beter en fit genoeg om je dagelijkse activiteiten weer op te pakken. 

Maar hoe anders wordt dit op het moment dat je ziek bent en voor langere tijd, of misschien zelfs voor de rest van je leven, afhankelijk bent van hulp? Als het niet meer lukt om zelf te douchen, als je hulp nodig hebt om naar het toilet te gaan, of zelfs om überhaupt uit bed te komen. Van wie zou jij dan het liefst hulp willen krijgen? Kun je voor jouw gevoel nog wel kiezen als je noodgedwongen afhankelijk wordt van anderen, misschien zelfs van professionele zorgverleners? Op wat voor manier denk jij dat je nog iets te kiezen hebt als het zover komt? 

Ik denk dat het voor mij persoonlijk een enorme innerlijke strijd zou zijn om op de eerste plaats te accepteren dat ik hulp nodig heb. Anderhalf jaar geleden ben ik een paar maanden zo ziek geweest dat ik niet langer dan 5 minuten rechtop kon zitten. Ik kon niks en was afhankelijk van de hulp van mijn man, kinderen, ouders, zus en vrienden. Enerzijds vond ik het fijn dat ik op hun kon rekenen, maar aan de andere kant had ik vreselijk veel moeite om te accepteren dat ik ziek was en op meerdere vlakken hulp nodig had. Voor mijn gevoel liet ik iedereen in de steek; ik kon niet werken, waardoor mijn collega’s enkele maanden al mijn uren op moesten vangen. In die tijd waren er meerdere langdurig zieken in ons team en bovendien werd ik ziek in de aanloop naar de feestdagen. Ik voelde me zo enorm schuldig, dat ik me niet neer kon leggen bij het feit dat ik ziek was en echt niks kon. Niet dat mijn schuldgevoel verder iets opleverde, want dat maakte alleen maar dat ik de grenzen van mijn kunnen telkens net iets overschreed, waardoor het herstel alleen maar moeizamer verliep.  Aankloppen bij de artsen en collega therapeuten gaf ook een heel dubbel gevoel. Ik vond al snel dat ik me niet zo aan moest stellen en me gewoon moest herpakken. Eigenlijk was ik diep van binnen bang dat ik anderen tot last zou zijn en ik wilde echt laten zien dat ik me niet aanstelde. Ik had echter wel de mogelijkheid om die mensen uit te kiezen waarbij ik me in ieder geval veilig genoeg voelde om hulp te vragen en mijn meest kwetsbare kant te laten zien. Dat was het voordeel (al zag ik dat op dat moment nog niet). Uiteindelijk duurde het hele herstel, met vallen en opstaan, ruim vier maanden. Dat was nog ontzettend snel, dat zie ik nu achteraf wel in. Het was relatief gezien een korte periode in mijn leven waarin ik hulp van anderen moest accepteren. En hoewel ik die kreeg van de mensen die ik het liefst om me heen had, was het een hele kluif om me daaraan over te geven. Ik kan me dus wel een heel klein beetje voorstellen hoe het zou kunnen voelen als je elke dag opnieuw afhankelijk bent van anderen… 

Maar hoe dan ook, de vraag is nu van wie jij hulp hoopt te krijgen als jij ziek bent. Heb je daar al eens over nagedacht? Of misschien heb je er zelf ervaring mee? Valt er voor jouw gevoel iets te kiezen, of ben je overgeleverd aan ‘het lot’? Ik ben heel benieuwd hoe jij hierover denkt. Laat je het me weten? 

 

Liefs, Claudia