Het was in de zomer van 2008…

Ik kwam bij de fysiotherapeut terecht als gevolg van fikse pijnklachten in mijn heup/bekkengebied. De pijn was zo hevig dat bij elke stap een hevige pijnscheut door mijn hele lijf trok. Ik was al bij de huisarts geweest, maar de pijnmedicatie zette niet veel zoden aan de dijk. Dus met frisse moed naar de fysio, dat zou vast helpen! Maar niets bleek minder waar. De oefeningen zorgden alleen maar voor verergering van de klachten. Ik dacht eerst dat het erbij hoorde, maar mijn fysiotherapeut praatte die gedachte al snel uit mijn hoofd. Hij vroeg me elke keer of ik veel stress had, maar dat ervaarde ik niet echt. Omdat hij het bleef vragen, begon ik me af te vragen of ik dan misschien wel veel stress had. We waren weliswaar 2 maanden eerder verhuisd en met 2 kleine kinderen is dat zeker een stressvolle tijd, maar daar waren we prima doorheen gekomen en inmiddels waren we toch wel gesetteld in ons nieuwe huis. Toch liet zijn vraag me niet meer los. Had ik echt zoveel stress? Viel toch wel mee…., of niet? Opeens schoot me te binnen dat ik op dat moment in mijn leven weliswaar niet veel stress had, maar dat ik in die tijd wel veel terugdacht aan een traumatische gebeurtenis, drie jaar eerder.

In september 2005 was onze dochter (destijds 8 maanden oud) van de commode gevallen. Ze leek wel dood toen mijn man met haar naar beneden kwam. Ze was lijkwit en ademde niet. Op dat moment werd mijn gevoel automatisch uitgeschakeld en ging ik handelen; 112 bellen en mijn dochter beademen totdat de ambulance arriveerde. Hoewel dat waarschijnlijk niet langer dan 5 minuten heeft geduurd leek het wel een eeuwigheid. Pas toen ze in de ambulance werd gelegd kwam ze een beetje bij en begon ze te huilen. Ze werd opgenomen in het ziekenhuis in Heerlen en bleek diverse, ernstige verwondingen te hebben. Maar op dat moment realiseerde ik me niet eens wat er gezegd werd. Er moesten diverse onderzoeken gedaan worden, waarbij ze het uitkrijste van angst en pijn. Mijn hart brak, ik voelde me de slechtste moeder ooit. Na twee afschuwelijke dagen in het ziekenhuis wilde ik haar mee naar huis nemen. Ze begon al te krijsen als er iemand in het wit de kamer op kwam, dan hoefde er verder nog niks te gebeuren. Ik was ervan overtuigd dat ze thuis meer rust zou krijgen en beter zou genezen. Ik zag niet in dat ze te ziek was om naar huis te gaan. De artsen wilden vervolgens een botscan doen, maar konden ons de meerwaarde hiervan niet duidelijk maken. Bij het lezen van de informatie over dit onderzoek besloten we dat we hier geen toestemming voor gaven en dat we een second opinion wilden in Maastricht. De artsen werkten hier niet direct aan mee. Er werd gezegd dat dit niet geregeld kon worden en dat er geen plaats was in Maastricht. Een vreemde gang van zaken, achteraf gezien, maar toen werd ik er vooral boos om. Vervolgens wilden ze heren doktoren een gesprek met ons om informatie te geven over de botscan. Toen we dat gesprek in gingen, bleek het echter om iets heel anders te gaan. We werden verdacht van kindermishandeling. De botscan had enkel als doel om te kijken of er toevallig nog oude breuken gevonden konden worden die als aanvullend bewijs voor kindermishandeling zouden kunnen dienen. Vervolgens kregen we te horen dat we ons kind niet mee naar huis mochten nemen, want dan werden we uit de ouderlijke macht gezet. We moesten zelf een afspraak maken met de mensen van het meldpunt kindermishandeling, want die zouden op huisbezoek komen. Er was achter onze rug om al van alles in gang gezet, en wij wisten van niks!!! Ik dacht dat ik in de slechtste film ooit was beland. Het is niet te beschrijven wat er allemaal door je heen gaat als je van zoiets vreselijks wordt beschuldigd wat je niet hebt gedaan. Bovendien voelde het als een dreigement dat we uit de ouderlijke macht konden worden gezet als we niet zouden meewerken. Enerzijds ga je dood van binnen, maar je kunt hier niet aan toegeven en blijft vechten voor je kind. Ik moet zeggen dat ik me het gevoel kan voorstellen dat je iemand wel kunt vermoorden. Eraan toegeven en het daadwerkelijk doen is iets anders, maar het gevoel dat ik die artsen wel kon wurgen heb ik zeker gehad!
Maar je moet door en je vecht door, in het belang van je kind. We maakten dus een afspraak met de mensen van de kinderbescherming en deze kwamen op huisbezoek. Het bleek dat ze hun huiswerk goed gedaan hadden, want ze waren al overal geweest; huisarts, consultatiebureau, zelfs bij de peuterspeelzaal van onze oudste zoon (toen 2 jaar) waren ze al informatie gaan inwinnen over ons en wat voor mensen wij waren. Of er aanwijzingen waren dat wij onze kinderen zouden mishandelen (en die waren er natuurlijk niet). Het huisbezoek was vreselijk. De arts en maatschappelijk werker bleven heel zakelijk. Er zat geen greintje gevoel in. Het hele huis wilden ze zien. Op de kinderkamer werd de afstand van de commode tot de vloer opgemeten, om te berekenen of ons verhaal zou kunnen kloppen. Er werden oneindig veel vragen gesteld en op elk woord werd gelet. Antwoorden werden gewikt en gewogen, er werden verdenkingen geuit naar familie en andere naasten die veel bij onze kinderen waren betrokken, om te onderzoeken of ze door anderen werden mishandeld. En het ergste was; wij konden op geen enkele manier bewijzen dat we onschuldig waren, want ‘volgens de boekjes’ konden de verwondingen alleen maar komen door mishandeling.
Uiteindelijk werd door deze mensen besloten dat onze dochter niet naar huis mocht, maar dat we wel de ouderlijke macht hielden en dus ook recht hadden op een second opinion in een ziekenhuis naar keuze. En toen was het opeens wel binnen een dag geregeld dat we in Maastricht terecht konden. We kregen nog een afsluitend gesprek met de artsen in Heerlen, waarin ik van de gelegenheid gebruik maakte om ze tot in de details te vertellen wat ik van hun acties vond. Hoe ik me bedrogen en belogen voelde door hun wijze van (niet) communiceren en oneerlijkheid. Ik heb ze gevraagd of ze zich überhaupt realiseerden wat ze ouders aan doen door zo te liegen en achter de rug om te handelen. Ze zeiden niks, bleven stil. Ze wilden een hand geven, maar dat heb ik geweigerd, zo ontzettend woedend was ik. We vertrokken naar Maastricht en daar werd voor het eerst echt naar ons geluisterd. We kregen te horen dat de verwondingen inderdaad duidden op het shaken baby syndroom, maar dat na uitvoerig overleg met specialisten de conclusie was dat ons verhaal zeker waar kon zijn. Vijf dagen later was onze dochter goed genoeg opgeknapt om naar huis te mogen en liep uiteindelijk alles met een sisser af. Het leven ging verder, de hele gebeurtenis raakte steeds meer op de achtergrond, maar zonder dat ik het wist waren de weggedrukte emoties in mijn lijf gaan wonen.

Toen ik mijn verhaal met de fysiotherapeut deelde tijdens een afspraak zei hij; ‘Misschien wil je lichaam je iets vertellen en is het tijd om daarnaar te luisteren’. Die zin triggerde iets in mij; wat bedoelde hij daarmee? Hij adviseerde me om het boek ‘De Helende Reis’ (The Journey in het Engels) van Brandon Bays te lezen. ‘Als het iets voor je is, kun je het proberen. Zo niet, dan is dat ook goed.’
Iets in mij vertelde me dat ik dit serieus moest nemen. Ik verdiepte me al een tijdje in NLP en ervaarde dat de technieken ook echt werkten. Ik miste echter iets in het geheel. Dat er meer is tussen hemel en aarde dan wat wij met onze 5 zintuigen kunnen ervaren, daar was ik allang van overtuigd. Maar ondanks al mijn ervaringen en diep vertrouwen in ‘het leven’, miste ik een puzzelstukje dat mij kon helpen om te leren gaan met bepaalde situaties en met name de bijbehorende gevoelens en emoties. Meteen na het consult reed ik naar de boekhandel en kocht het boek. Ik las het in 2 dagen uit en was helemaal perplex; dit was het voor mij ontbrekende puzzelstukje! En wie weet, kon mij dit ook helpen om mijn fysieke klachten op te lossen. Ik zocht en vond een Journey therapeut in de buurt en onderging daar mijn eerste Helende Reis. Tijdens dat proces kwamen alle geblokkeerde emoties, die ik drie jaar eerder had ervaren, maar nooit echt had verwerkt, naar boven. Er was geen houden aan, ze brandden als het ware door mijn lijf, net zo lang totdat ze klaar waren met mij. Het was zwaar en heerlijk tegelijk. Het was niet eenvoudig om al die oude angst, woede, machteloosheid en verdriet (om er maar eens een paar te noemen) opnieuw te voelen. Ik had mezelf juist aangeleerd om emoties niet te voelen, en áls, dan in ieder geval gedoseerd (niet teveel aandacht trekken, doe maar normaal, dan doe je gek genoeg, het is toch allemaal goed afgelopen, etc…). Af en toe blokkeerde mijn systeem volledig; emoties in hun volle hevigheid toelaten was écht een volledig nieuw concept voor me, ik wist niet wat me overkwam! Ik voelde de pijn door mijn hele lijf en met name in mijn heupen en bekken, de plek waar ik al zo lang pijn aan had. Met de begeleiding van de therapeut lukte het me toch om zelfs die blokkades te doen smelten en werkelijk álles toe te laten. Toen alle emoties volledig waren doorleefd en uitgeraasd, en ik zelfs de personen die betrokken waren bij het opgelopen trauma vanuit mijn hart kon vergeven, voelde ik me een ander mens. Er stroomde een energie door mij heen die ik nog nooit had gevoeld. Voor het eerst in mijn leven voelde ik mij compleet. Ik ging naar huis en heb tot diep in de nacht beneden op de bank gezeten, zóveel energie voelde ik. Ik was totaal niet moe en mijn hoofd kon bovendien helemaal niet bevatten wat er nu eigenlijk gebeurd was. De pijn in mijn heup en bekken was nog niet weg, maar ik koos er bewust voor om het proces verder zijn gang te laten gaan, zonder pijnmedicatie en zonder fysio. Ik was enerzijds nieuwsgierig en anderzijds ervan overtuigd dat de klachten zouden verdwijnen zonder dat daar verder nog iets voor nodig was. Twee weken laten was alle pijn verdwenen als sneeuw voor de zon. Toen wist ik dat ik met iets heel bijzonders kennis had gemaakt en dat ik hier meer mee wilde gaan doen.

Twee jaar later volgde in de opleiding tot Journey Practitioner, er ging een wereld voor me open. Ik heb vele mensen begeleid in hun eigen proces. Sommigen met levensbedreigende ziektes en in hun laatste levensfase, maar ook (jong)-volwassenen en kinderen die op een of andere manier vastliepen in hun leven. De resultaten waren elke keer wonderbaarlijk, zo mooi! Sinds die tijd heb ik nog veel meer opleidingen gedaan om mijn kennis, kunde en ervaring te laten uitbreiden. Ze zijn allemaal krachtig en waardevol en ik zou ze niet willen missen, maar ik heb in al die jaren geen andere methode leren kennen die zo krachtig werkt als The Journey. Er zijn veel verschillende, krachtige en waardevolle therapievormen en ik maak in mijn praktijk gebruik van diverse methodes, technieken en energetische complexmiddelen om cliënten te ondersteunen in hun proces van heling. Ik zoek altijd naar de meest passende interventie in ieder moment. Maar als ik wérkelijk de diepte in wil met de cliënt, iets tot in de kern wil aanpakken en de grondoorzaak van klachten wil onderzoeken en ‘ontmaskeren’, dan is The Journey de enige methode waarmee ik dit werkelijk kan bereiken. Het is de ‘missing link’ die ik in al die andere therapievormen nog niet heb gevonden, maar waarmee ik alles aan elkaar kan verbinden.

Afgelopen weekend was ik als trainer aanwezig bij de Journey Experience in Noord-Holland. Het was een prachtig weekend van transformatie waarin we met een team van 15 trainers een groep van 37 deelnemers mochten ondersteunen in hun eerste stappen op hun Journey-pad. Ik heb genoten van hun openheid en bereidwilligheid om de diepte in te duiken. Zelf heb ik ook 2 prachtige reizen mogen maken, met dank aan Charlotte en Peter voor hun zachte, liefdevolle begeleiding. Ik zou het iedereen gunnen en van harte aanraden om een keer in je leven deel te nemen aan zo’n weekend. En voor alle coaches en therapeuten is de hele opleiding wat mij betreft een absolute must.
Heb je de mogelijkheid niet om deel te nemen aan een heel weekend? Maak dan een afspraak bij mij in de praktijk om in een 1-op-1 sessie de kracht van The Journey te ervaren.
Twijfel je nog? Bel dan gerust een keer met mijn man. Hij is afgelopen weekend voor het eerst mee gegaan. Hij ging met veel tegenzin en enorm veel weerstand. Als we niet zo ver weg waren geweest was hij halverwege de eerste dag vast en zeker vertrokken, zo’n onzin vond hij het. Maar hij is gebleven en heeft het hele weekend meegedaan. En nu? Hij is blij dat hij gebleven is, heeft veel persoonlijke pijn los kunnen laten en gaat zeker nog een keer mee! Sterker nog; hij heeft onze beste vrienden ook al enthousiast gemaakt om de volgende keer mee te gaan! Ik viel bijna van mijn stoel af van verbazing en blijdschap tegelijk, haha! En geloof me, als het voor hem heeft gewerkt, dan is dat voor jou ook zeker mogelijk!

Wil me meer weten? Neem dan contact met me op via het contactformulier op de contactpagina, of bel me! Dat mag ook!

Liefs, Claudia