Opeens ging het snel. Vrijdagavond werd ik gebeld door jouw verzorgsters met de vraag of ik even wilde komen kijken. Je was plots zo benauwd, rochelde behoorlijk en er was nauwelijks contact met je te krijgen. Toen ik bij je kwam hadden ze je al op bed gelegd en het was meteen heel duidelijk; dit was serieus. De controles waren slecht, je had hoge koorts en het zuurstofgehalte in je bloed was dramatisch laag. En zelfs nadat we je meteen zuurstof toedienden, trok het niet voldoende bij. Ik belde de dokter, die bij je kwam kijken en de diagnose was voorspelbaar; alweer een longontsteking. Die had je de laatste maanden aan de lopende band, ze volgden elkaar steeds sneller op. Met je familie was nog maar een paar dagen geleden besproken om je, mocht zich een nieuwe longontsteking aandienen, niet opnieuw te belasten met de zoveelste antibiotica kuur. Vanaf nu gingen we ons richten op jouw comfort, zodat je geen pijn zou hebben, geen last van benauwdheid. Het jou zo aangenaam mogelijk maken, dat stond voorop. Maar niemand had verwacht dat het een paar dagen later al zover zou zijn… 
Je reageerde nog maar nauwelijks en met heel veel moeite als ik met je probeerde te praten. Het was meer dan duidelijk; op dit moment was je zeker niet comfortabel. In overleg met de arts en jouw familie werd besloten om alle tabletten te stoppen, het lukte gewoon niet meer om ze in te nemen. In plaats daarvan kreeg je andere medicatie via injectie, zodat je minder benauwd zou zijn en kon gaan slapen. En hoewel je vorige keren nog wel eens opknapte was voor mijn gevoel jouw laatste levensfase aangebroken. Nadat ik je de medicatie had toegediend bleef ik nog even bij je zitten. Je kreeg voor mijn gevoel nog genoeg mee om last te hebben van de benauwdheid. Je probeerde slijm weg te hoesten, maar had er de kracht niet meer voor. Je kreunde af en toe, de medicatie werkte nog niet optimaal. Je handen waren gespannen, af en toe leken er kleine schokjes doorheen te gaan. Nee, comfortabel was je zeker nog niet. Ik besloot op dat moment om je energetisch te ondersteunen. Door het toepassen van enkele technieken uit de Quantum Touch ontspande je binnen enkele minuten en vielen je ogen dicht, je sliep! Wat was ik blij voor je! Ik bleef nog een tijdje bij je zitten en nodigde jouw gidsen en beschermengel uit om bij je te komen. Niet omdat ze veel moesten doen, maar zodat je niet alleen zou zijn. En ik zag en voelde dat ze meteen bij je kwamen staan. Toen kon ik gaan, je was niet meer alleen en er werd voor je gezorgd. Met de arts besprak ik wat ik gedaan had en de resultaten daarvan. Ze stond hier enorm voor open, vond het mooi om te horen en wilde er meer over weten. Een mooiere afsluiting van de avond had ik me niet kunnen wensen.

Gistermiddag, aan het begin van mijn dienst, ben ik meteen weer bij je komen kijken. Mijn gevoel van de avond daarvoor werd bevestigd: je was behoorlijk achteruit gegaan, de medicatie was verhoogd en die had je ook echt nodig. Je lichaam begon al tekenen te vertonen van jouw aanstaande vertrek uit deze wereld. Ik vroeg jouw verzorgsters om je goed in de gaten te houden en mij direct te bellen als het slechter ging. Twee uurtjes later kwam dat telefoontje, ik kwam meteen naar jou toe. De situatie was dermate verslechterd dat ik besloot om met de arts het starten van een morfinepomp te bespreken. In mijn achterhoofd vroeg ik me af of ik hier nog wel op tijd mee zou zijn, of je niet voor die tijd al zou vertrekken. Maar omdat ik dat nooit kan voorspellen en jouw comfort mijn hoogste prioriteit had, hebben we met z’n allen alles in het werk gesteld om jouw laatste uren zo gemakkelijk mogelijk te maken voor jou. De arts was het hier meteen mee eens. Om 19:30u sloot ik de morfinepomp aan en ook nu bleef ik even bij je. Samen met een collega legde ik je op je zij, zodat je misschien minder last zou hebben van de slijm in je keel en mond. Direct na het draaien veranderde jouw ademhaling, het leek iets makkelijker te gaan, in ieder geval minder belastend voor jou, gelukkig! Toen we je even later nog wat hoger in bed wilden leggen, kreeg ik een ‘teken’ dat dit niet meer hoefde. Ik keek naar je en zag dat je bezig was met je laatste stukje, alleen dat laatste stukje loslaten was ook het moeilijkste stukje. Ik voelde dat je nog wilde wachten op je dochter, je schoonzoon, zij waren er nog niet. Ik begon zachtjes tegen je te praten. Vertelde je dat je het zo goed had gedaan, dat je hard hebt gewerkt en dat het helemaal oké was om nu los te laten. Ik vertelde je dat je niet alleen was en dat we bij je zouden blijven. Ik vertelde je dat je, op het moment dat je er klaar voor was om te vertrekken, je aan de andere kant opgewacht zou worden en ook daar niet alleen zou zijn. En steeds meer liet je los. Op het moment dat je hoorde dat je dochter en schoonzoon op de hoogte waren hoe het met je ging en dat ook zij het goed vonden als je zou gaan, blies je jouw laatste adem uit. Deze laatste bevestiging had je nodig om werkelijk alles los te laten.

Lieve Harry, dankjewel dat ik je in dit laatste stukje mee mocht begeleiden en dat ik getuige mocht zijn van jouw vertrek.
Dank aan al die lieve verzorgenden die jou met alle liefde en aandacht tot het laatste moment hebben begeleid. 
Dank aan de artsen die mee dachten en open stonden voor verschillende invalshoeken, om het jou zo makkelijk mogelijk te maken.
Dank aan de familie die, ver van huis, bereikbaar waren en toestemming gaven om te doen wat nodig was in jouw belang.

In de laatste fase bestaat geen generale repetitie, je kunt niks opnieuw doen. Ik weet zeker dat we er samen alles aan gedaan hebben om jouw laatste stukje menswaardig te laten zijn. En dat is gelukt. Het ga je goed… een goede reis op weg naar Thuis. En wie weet, komen we elkaar ooit weer eens tegen. Voor nu; rust zacht.