De weken vliegen voorbij, de dagen worden korter en aan de andere kant branden binnen en buiten steeds meer lichtjes. Ik geniet van mijn werk, het begeleiden van prachtige mensen tijdens het laatste stukje van hun leven. Ik merk dat deze contacten mij steeds opnieuw uitnodigen om elke keer weer de stilte in mezelf op te zoeken, een laagje dieper te gaan. Om lichtjes te laten schijnen op plekjes waar het in mijzelf nog donker is. Vooral op de momenten dat er geen woorden meer gezegd kunnen worden en er wel nog ‘iets’ nodig is. In de stilte vind ik dan het antwoord. Er wordt dan niet meer gepraat met woorden, maar er wordt wel degelijk gesproken op een andere manier, in een andere frequentie. Daarop afstemmen, luisteren met je hart en alle heldere zintuigen die je tot je beschikking hebt… dat zou ik willen leren al al die kanjers in de zorg, aan alle mantelzorgers en vrijwilligers die in aanraking komen met cliënten en/of geliefden in de laatste fase van hun leven. Het kan zo mooi zijn, het geeft ruimte aan alle emoties die voorbij komen; angst, verdriet, rouw, woede, pijn, wanhoop, machteloosheid. Maar juist ook de liefde, aandacht, plezier, humor en dankbaarheid. Het een sluit het ander niet uit. Het kan allemaal samen en tegelijk bestaan. De meest passende manier om dit te laten ‘zijn’ bloeit altijd op vanuit de stilte en de bereidheid om je over te geven aan wat er is. Ik kan oprecht zeggen dat dit niet moeilijk is. Het vraagt van jou om te stoppen met vechten, vluchten, verstarren of bevriezen. Geef je over aan wat zich aandient en al de rest zal zich vanzelf ontvouwen.